Belgijski koń gorącokrwisty

Hodowla belgijskiego konia gorącokrwistego wyrosła z wiejskiego ruchu jeździeckiego we Flandrii po drugiej wojnie światowej. Po zniesieniu w 1954 roku ograniczeń dotyczących uszlachetniania rolniczych koni wierzchowych, 28 marca 1955 utworzono Krajowy Związek Hodowli Rolniczego Konia Wierzchowego. Pierwotny cel łączył praktycznego konia gospodarskiego z wierzchowcem dla rozwijających się klubów wiejskich.

Mechanizacja szybko ograniczyła pracę użytkową, a selekcję skierowano ku rekreacji i sportowi. Planowo używano linii gelderlandzkich, Selle Français, hanowerskich, holsztyńskich i sporadycznie pełnej krwi, łącząc je z belgijskimi rodzinami żeńskimi. Współczesny BWP jest więc otwartą księgą sportową opartą na użytkowości; lepiej niż sam wygląd określają go rejestracja, rodowód i selekcja związku.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: atletyczny koń wierzchowy o dobrej równowadze, możliwościach i wydajnym ruchu. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Belgijski koń gorącokrwisty z następującymi często cenionymi cechami: Atletyczny, Śmiały, Łatwy w treningu, Chętny do pracy. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Skoki przez przeszkody, Ujeżdżenie, Sport zawodowy, Sport wyczynowy. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Belgijski koń gorącokrwisty nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.