Bośniacki koń górski

Udokumentowany rozwój rasy Bośniacki koń górski jest związany z Bośnią i Hercegowiną od końca XIX wieku. Zaplanowany program hodowlany wykorzystywał miejscowe bałkańskie klacze górskie, selekcjonował ogiery arabskie oraz selekcjonował potomstwo do pewnego transportu i pracy w trudnym terenie.

Uporządkowana rejestracja dało później populacji jaśniejsze ramy hodowlane; ważnym punktem odniesienia jest stadnina państwowa Borike. Historyczny typ regionalny i obecnie zarejestrowana rasa nie zawsze są identyczne, dlatego dokumentacja rodowodowa lub zachowawcza mają większe znaczenie niż sam wygląd.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: zwarty, wydajny kuc o masie odpowiedniej do wzrostu. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Bośniacki koń górski z następującymi często cenionymi cechami: Wytrzymały, Pewny w nogach, Spokojny, Pewny, Wytrwały. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Jazda w terenie, Rodziny, Jazda rekreacyjna, Dzieci. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Bośniacki koń górski nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.