Koń hanowerski

Planową hodowlę konia hanowerskiego można śledzić od XVI wieku, gdy konie w regionie Hanoweru służyły w rolnictwie i wojsku. Przełomowym krokiem instytucjonalnym było założenie w 1735 roku państwowej stadniny w Celle przez króla Jerzego II. Stadnina udostępniała wybrane ogiery hodowcom wiejskim, a później wspierała centralną rejestrację kryć i źrebiąt. Od początku XIX wieku coraz częściej używano pełnej krwi i angielskich półkrwi do uszlachetniania typu.

Selekcja zmieniała się wraz z zadaniami stawianymi koniom. Między wojnami światowymi ważne było użytkowanie rolnicze; po drugiej wojnie światowej krew trakeńska i pełna krew pomogły ponownie ukierunkować rasę na typ wierzchowy. Dzisiejszym celem Hannoveraner Verband jest jezdny koń sportowy i rekreacyjny, ze specjalizacją w ujeżdżeniu, skokach lub WKKW oraz możliwością użytkowania zaprzęgowego. Współczesny koń hanowerski jest więc wynikiem kolejnych zmian kierunku hodowli, a nie niezmiennym typem historycznym.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: atletyczny koń wierzchowy o dobrej równowadze, możliwościach i wydajnym ruchu. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Koń hanowerski z następującymi często cenionymi cechami: Atletyczny, Łatwy w treningu, Chętny do pracy, Reaktywny, Śmiały. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Ujeżdżenie, Skoki przez przeszkody, WKKW, Sport zawodowy, Sport wyczynowy. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Koń hanowerski nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.