Koń ze Schwarzwaldu

Hodowla koni w południowym Schwarzwaldzie ma starszą dokumentację, lecz zorganizowana hodowla konia szwarcwaldzkiego rozpoczęła się w 1896 roku wraz ze spółdzielnią w St. Märgen. Stosunkowo lekki i ruchliwy koń pociągowy pracował w rolnictwie, lesie i transporcie na stromym terenie.

Mechanizacja po drugiej wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła populację. Programy ochrony oraz nowe użytkowanie zaprzęgowe i rekreacyjne pomogły rasę zachować. Związek Badenii-Wirtembergii prowadzi księgę pochodzenia; ciemnogniada kasztanowata maść z jasną grzywą jest typowa, lecz nie zastępuje rodowodu i zasad wpisu.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: mocny koń o solidnym kośćcu i umięśnieniu do kontrolowanej pracy w zaprzęgu. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Koń ze Schwarzwaldu z następującymi często cenionymi cechami: Łagodny, Spokojny, Chętny do pracy, Wytrzymały, Przyjazny. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Zaprzęgi, Praca w gospodarstwie, Leśnictwo, Jazda rekreacyjna. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Koń ze Schwarzwaldu nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.