Mustang hiszpański

Udokumentowany rozwój hiszpańskiego Mustanga jest związany ze Stanami Zjednoczonymi w okresie kolonialnym. Hodowla zachowawcza opierała się na rodzinach koni pochodzących z Hiszpanii, pochodzących z kolonii, utrzymywanych w odizolowanych stadach, a selekcja i zarządzanie skupiały się na jeździectwie, transporcie i pracach rolnych.

Uporządkowana rejestracja dała później populacji jaśniejsze ramy hodowlane; ważnym punktem odniesienia jest rok 1957 — hiszpański rejestr Mustangów. Historyczny typ regionalny i obecnie zarejestrowana rasa nie zawsze są identyczne, dlatego dokumentacja rodowodowa lub zachowawcza mają większe znaczenie niż sam wygląd.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: funkcjonalny, oszczędny typ różniący się między populacjami regionalnymi. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Mustang hiszpański z następującymi często cenionymi cechami: Wytrzymały, Pewny w nogach, Niezależny, Wytrwały, Czujny. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Jazda w terenie, Rajdy długodystansowe, Praca ranczerska, Jazda rekreacyjna, Ochrona rasy. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Mustang hiszpański nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.