Nonius

Udokumentowany rozwój rasy Nonius jest związany z Mezőhegyes na Węgrzech od początków XIX wieku. Planowany program hodowlany wykorzystywał ogiera normandzkiego Nonius Senior i lokalne rodziny klaczy oraz wybierał potomstwo do pracy w zaprzęgu i zaprzęgu.

Uporządkowana rejestracja dało później populacji jaśniejsze ramy hodowlane; ważnym punktem odniesienia jest rok 1885 — odrębna księga stadna państwowa. Historyczny typ regionalny i obecnie zarejestrowana rasa nie zawsze są identyczne, dlatego dokumentacja rodowodowa lub zachowawcza mają większe znaczenie niż sam wygląd.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: zrównoważony koń wieloużytkowy łączący siłę, ruchliwość i chęć do pracy. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Nonius z następującymi często cenionymi cechami: Spokojny, Chętny do pracy, Pewny, Potulny, Wszechstronny. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Zaprzęgi, Ujeżdżenie, WKKW, Jazda rekreacyjna. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Nonius nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.