Peruwiański paso

Peruwiańskie Paso rozwinęło się z koni sprowadzonych do kolonialnego Peru ze świata iberyjskiego. Hodowla w przybrzeżnych dolinach i na dużych posiadłościach faworyzowała konia gładko podróżującego na długie podróże, z selekcją skupioną na bocznym paso llano i charakterystyczną pracą przednich nóg, znaną jako término. Jego historia różni się od historii Paso Fino, pomimo podobnego angielskiego użycia słowa „Paso”.

Krajowy związek hodowców powstał w 1947 roku i organizował nowoczesną księgę stadną, pokazy i standard hodowlany. Peru uznało później konia za część dziedzictwa kulturowego kraju, ściśle związanego z tradycją jazdy konnej chalán. Współczesna rejestracja opiera się na zarejestrowanym pochodzeniu i wzorcu rasy peruwiańskiej; sam płynny chód nie identyfikuje konia jako zarejestrowanego peruwiańskiego Paso.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: funkcjonalny koń wierzchowy, którego równowaga wspiera regularny i wygodny ruch. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Peruwiański paso z następującymi często cenionymi cechami: Chętny do pracy, Łagodny, Energiczny, Pewny w nogach, Żywiołowy. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Jazda w terenie, Jazda rekreacyjna, Doświadczeni amatorzy. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Peruwiański paso nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.