Waler

Udokumentowany rozwój Walera związany jest z Australią od końca XIX wieku. Historyczne zapisy hodowlane opisują australijskie populacje koni stacyjnych i wojskowych wykorzystywanych do ponownego dosiadania, wybrane głównie do jazdy konnej, transportu i prac rolniczych.

Zapisy te opisują raczej historyczny typ hodowlany niż dużą, jednolitą współczesną populację. Ważnym punktem odniesienia są współczesne towarzystwa Walera zachowujące udokumentowane rodziny potomne. Obecne nazwy chronione lub rejestry potomków należy zatem oceniać na podstawie udokumentowanego rodowodu i rejestrów instytucjonalnych.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: zwarty, umięśniony koń wierzchowy do przyspieszenia, zwrotności i pracy użytkowej. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Waler z następującymi często cenionymi cechami: Wytrzymały, Wytrwały, Pewny, Pewny w nogach, Śmiały. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Jazda w terenie, Praca ranczerska, Jazda rekreacyjna, Doświadczeni jeźdźcy. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Waler nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.