Kuc farerski

Koń farerski rozwijał się w długiej izolacji na Wyspach Owczych i służył małym gospodarstwom, transportowi i przenoszeniu ładunków po stromym terenie. W miarę jak importowane konie stały się bardziej dostępne, lokalna hodowla spadła. Eksport koni z Wysp Owczych do pracy za granicą, w tym w kopalniach brytyjskich, również przyczynił się do utraty populacji wyspy i do XX wieku pozostała jedynie bardzo mała baza hodowlana.

Føroysk Ross został założony w 1978 roku w celu organizacji ochrony, rejestracji rodowodów i hodowli. Ożywienie zależało od potomków ograniczonej liczby założycieli, zatem głównymi problemami pozostają różnorodność genetyczna i ostrożne kojarzenie. Obecne badania i nordycki plan działania traktują konie jako odrębną populację zagrożoną; samo pochodzenie wyspiarskie lub niewielki wzrost nie zastępują potwierdzonego pochodzenia w księdze stadnej.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: zwarty, wydajny kuc o masie odpowiedniej do wzrostu. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Kuc farerski z następującymi często cenionymi cechami: Wytrzymały, Łagodny, Przyjazny, Pewny w nogach, Pewny. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Dzieci, Rodziny, Jazda rekreacyjna. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Kuc farerski nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.