Koń majorkański

Udokumentowany rozwój Mallorquín jest związany z Majorką w Hiszpanii przez długi okres selekcji regionalnej. Kontynuowano selekcję w ramach czarnej farmy i koni jeżdżących na wyspie, ze szczególnym naciskiem na jazdę konną, transport i prace na roli.

Uporządkowana rejestracja dała później populacji jaśniejsze ramy hodowlane; ważnym punktem odniesienia jest oficjalna księga stadna i program ochrony Mallorquín. Historyczny typ regionalny i obecnie zarejestrowana rasa nie zawsze są identyczne, dlatego dokumentacja rodowodowa lub zachowawcza mają większe znaczenie niż sam wygląd.

Oczekiwana budowa nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy: zwarty, wyniosły koń wierzchowy odpowiedni do równowagi i pracy w zebraniu. Między liniami, płciami i poszczególnymi końmi mogą występować wyraźne różnice. Budowę należy oceniać razem z jakością ruchu, zdrowiem i planowanym użytkowaniem.

Taksonomia łączy rasę Koń majorkański z następującymi często cenionymi cechami: Łagodny, Potulny, Inteligentny, Chętny do pracy, Spokojny. Są to tendencje rasy, a nie gwarancja zachowania konkretnego konia.

Wiek, wyszkolenie, sposób utrzymania i wcześniejsze doświadczenia mocno wpływają na temperament. Dlatego konkretny koń powinien być oceniony w znanym otoczeniu i podczas przewidywanej pracy.

Typowe obszary użytkowania obejmują Ujeżdżenie klasyczne, Zaprzęgi, Jazda rekreacyjna. Rzeczywista przydatność zależy od wyszkolenia, zdrowia, budowy i doświadczenia jeźdźca; sama nazwa rasy nie wystarcza.

Przynależność do rasy Koń majorkański nie zastępuje indywidualnej oceny weterynaryjnej i kowalskiej. Rutynowa opieka powinna uwzględniać wiek oraz obciążenie i obejmować właściwe żywienie, pielęgnację kopyt i zębów, szczepienia oraz kontrolę pasożytów.

Przed zakupem należy sprawdzić identyfikację i dostępną dokumentację zdrowotną oraz zlecić niezależne badanie przedkupne odpowiednie do planowanego użytkowania.